описание дождя, грозы, радуги летом на белорусском языке.

Летні дождж звычайна пачынаецца нечакана, нават калі неба даўно набракла сінім. Спачатку падаюць рэдкія, цяжкія кроплі — яны шлёпаюць па лісці, па пыльнай дарозе, пакідаючы цёмныя плямы памерам з манету. Потым шум нарастае: паветра становіцца суцэльнай сцяной вады, якая пахне свежасцю, мокрай зямлёй і крыху — азон. Калі дождж ідзе праз сонца, кожная кропля зіхаціць, нібыта з неба сыплецца не вада, а вадкае святло.

Навальніца — гэта ўжо сапраўдны спектакль. Усё пачынаецца з душнай цішыні, калі нават птушкі змаўкаюць. Неба з алавянага робіцца амаль чорным, і раптам яго разразае яркая, зігзагападобная маланка. Гром не адстае: спачатку далёкі грукат, нібы нехта перасоўвае мэблю на гары, а потым — рэзкі трэск проста над галавой, ад якога ўздрыгваюць шыбы. Лівень у такі момант ужо не проста лье, а сцябае па даху і лісці, збіваючы саспелыя вішні. Але доўжыцца гэта нядоўга — хвілін дзесяць-пятнаццаць, і бура сыходзіць, пакідаючы пасля сябе ідэальна вымыты свет.

А потым прыходзіць вясёлка. Яна ўзнікае, калі сонца прабіваецца скрозь рэшткі хмар, а ў паветры яшчэ вісіць вадзяны пыл. Спачатку з'яўляецца бледная дуга, а потым яна набірае колер: чырвоны, аранжавы, жоўты, зялёны, блакітны, сіні, фіялетавы. Часам, калі пашанцуе, побач відаць і другая, больш слабая дуга, дзе колеры ідуць у адваротным парадку. Вясёлка заўсёды здаецца блізкай, але дайсці да яе немагчыма — яна адсоўваецца разам з тым, хто ідзе. У такія хвіліны лета нагадвае, што яно складаецца не толькі са спёкі, але і з такіх вось імгненняў, калі прырода быццам выдыхае.

0 0 Пожаловаться