сочинение на тему у чым драматызм лесу старога Глушака ў рамане "Людзі на балоце

Стары Глушак у рамане Івана Мележа «Людзі на балоце» — гэта не проста персанаж, а цэлы сімвал сыходзячай эпохі. Яго драматызм не ў знешніх падзеях, а ў глыбінным унутраным канфлікце: чалавек, які ўсё жыццё пакланяўся зямлі, раптам аказваецца перад тварам перамен, якія гэтую зямлю ў яго забіраюць. Сэнс яго існавання руйнуецца, і ў гэтым — сапраўдная трагедыя.

Зямля як сэнс жыцця
Для Глушака зямля — не проста ўчастак, які можна ўзараць і засеяць. Гэта працяг яго самога, яго кроў, яго гонар. Ён з тых сялян, для каго «мець сваё» — амаль рэлігія. Калі пачынаецца калектывізацыя і яго спрабуюць прымусіць аддаць надзел у агульны калгас, Глушак супраціўляецца не з-за сквапнасці. Ён проста не разумее, як можна жыць без таго, што ты сам выпеставаў, абліў потам, перадаў ад бацькоў. У гэтым неразуменні — першая грань драматызму: свет мяняецца, а чалавек застаўся з каштоўнасцямі, якія новы час абвясціў «перажыткамі».

Адзінота сярод людзей
Глушак — не злыдзень, не вораг. Ён проста іншы. Яго не падтрымліваюць нават уласныя дзеці: сын і нявестка цягнуцца да новага жыцця, хочуць жыць лягчэй, без вечнага страху за ўраджай. Стары застаецца адзін са сваёй праўдай. Яго не разумеюць, з яго пасмейваюцца, лічаць дзіваком. А ён жа шчыра верыць, што без гаспадара зямля запусцее, што агульнае — значыць нічыё. Гэтая адзінота, калі самыя блізкія людзі глядзяць на цябе як на перашкоду, — магутны драматычны матыў.

Страта будучыні
Самае страшнае для Глушака — нават не тое, што зямлю адбяруць. А тое, што няма каму яе перадаць. У традыцыйным сялянскім свеце сэнс жыцця — пакінуць нашчадкам тое, што нажыў. А тут атрымліваецца, што ўвесь яго шлях, усе намаганні — у пустэчу. Сын не працягне справу, унукі вырастуць ужо ў іншай сістэме. Глушак аказваецца апошнім у родзе, хто яшчэ трымаецца за зямлю. Гэта драма канца, драма чалавека, які перажыў самога сябе.

У чым жа сутнасць драматызму?
Драматызм старога Глушака — у сутыкненні жывой чалавечай душы з бязлітасным гістарычным працэсам. Мележ не асуджае яго і не апраўдвае. Ён паказвае, што за любымі вялікімі пераменамі стаяць маленькія чалавечыя трагедыі. Глушак — не герой і не злыдзень, ён ахвяра часу, які зламаў яго светапогляд. Яго драма — гэта драма ўсяго традыцыйнага сялянства, якое знікла разам з хутарамі і аднаасобнымі надзеламі.

Такім чынам, праз вобраз Глушака Мележ паказвае, што гісторыя — гэта не толькі рух наперад, але і боль страт. І самы глыбокі драматызм — калі чалавек губляе не маёмасць, а сам сэнс свайго існавання.

0 0 Пожаловаться