Як звычайны карыстальнік адказваю і прапаную варыянт сачынення-апавядання па-беларуску на тэму «Зімовыя канікулы» ў трох частках.

Частка 1. Перадсвяточны горад

Зіма сёлета прыйшла рана: вокны ў нашай кватэры зранку былі ў белых крышталічных узорах, а на падваконні нерухома ляжала кароценькая кучка снегу. Апошні школьны дзень перад канікуламі мы правялі ў чаканні званка: кожны марыў хутчэй выбегчы ў двор. Калі нарэшце прагучала “свабодныя”, мы з сябрамі, нібы вераб’і, высыпалі на школьны двор і зладзілі першыя сняжкі. Дадому я ішоў пешшу, нарок абыходзячы асветленыя вуліцы: крамы віселі гірляндамі, на плошчы ставілі яліну, а ў паветры пахла мандарынкамі — нехта недзе адкрыў цэлую скрыню.

Увечары мы з мамай і татай вынялі з антэр’е мянушчынавую скрыню з цацкамі і ўпрыгожылі наш маленькі хатні хвойнік: шкляныя шышкі, папяровыя сняжынкі, стары лямпавы гірлянд. Пад музыку з радыё я складаў спіс святочных планаў: сустрэцца з аднакласнікамі на катку, дачытаць кнігу, паехаць да бабулі ў вёску. А перад сном доўга глядзеў у акно на двор, дзе святло ліхтара падавалася цёплым нават праз мароз, і думаў, што зімовыя канікулы — гэта нібы маленькі астравок часу, калі ўсё магчыма.

Частка 2. Вёска, печ і сані

На трэці дзень канікул мы паехалі да бабулі. Дарога была ціхаю: снег паглынаў гул машын, і толькі рэдкія вароны пераляталі праз дарогу, нібы чорныя кропкі на белым аркушы. У бабулі ў хаце дыхала цёплая печ, на стале чакалі дранікі і малако. Я адразу адчуў, як горад адступае, а на яго месца прыходзіць нешта спакойнае і сапраўднае.

Раніцай мы з суседскім хлопцам Сцяпанам пайшлі на ўзгорак. Снег там быў гладкі, як новы ліст у сшытку, а сцежка — вузкая, пракатаная раннім ранкам. Мы з’язджалі на драўляных санях, смяяліся, падалі ў гурбы, а потым, запыханыя, елі бабуліны пернікі, якія я прывёз у кішэні курткі. Пасля абеду дапамагалі бабулі насіць дровы: ад свежых пален вецер пах смалой, пальчаткі хутка набіваліся снежнай пылам, але ў душы было цёпла ад таго, што мы робім патрэбную справу.

Увечары ў вёсцы цямнее хутчэй, чым у горадзе, і зоркі стаяць так нізка, што, здаецца, да іх можна дацягнуцца рукою. Мы сядзелі каля печы, бабуля распавядала пра сваю маладосць: як яны каталіся на каньках па рацэ, як сустракалі Новы год з суседзямі, і я ўяўляў, што час — гэта доўгая санкавая сцежка: некалі яе пракатаў хто-небудзь да нас, а мы цяпер коцімся па ёй далей.

Частка 3. Вяртанне і новыя намеры

Калі канікулы пачалі паціху заканчвацца, мы вярнуліся ў горад. У двары яшчэ стаялі снегавікі, у некаторых замест носаў — морква, у іншых — маленькія шышкі. Я прайшоў паўз школу, паглядзеў на цёмныя класы і ўспомніў, як мы з сябрамі дамовіліся ў новым годзе пачаць разам рыхтавацца да алімпіяды. Раптам зразумеў: адпачынак не толькі пра сон і забавы, ён яшчэ і пра сілы, якія вяртаюцца, калі ты робіш тое, што любіш.

У апошні канікулярны вечар мы з бацькамі зноў запалілі гірлянду. Я дачытаў кнігу, зрабіў некалькі радкоў у нататніку: «Буду катацца на каньках кожныя выхадныя. Дапамагчы бабулі з дровамі, калі паедзем у лютым. Навучыцца пячы пернікі». З вуліцы даносіўся шоргат лапат — сусед прыбіраў снег. Я выйшаў у двор, падаў яму руку, і мы разам пасмяяліся: «Снег — як дамашняя работа: калі робіш разам, зусім не цяжка».

Так зімовыя канікулы скончыліся — спакойна, па-цёпламу, з адчуваннем, што ў снежаньскай цішыні я падслухаў самога сябе. І цяпер, калі ліхтары ў двары зноў гарэлі жоўтым мёдам, мне здавалася, што наперадзе — чысты белы аркуш, на якім я ўжо ўмею пісаць упэўненай рукою.