Сачыненне на беларускай мове «Усход сонца зімой».

Вось мой варыянт сачынення пра зімовы ўзыход сонца — па-чалавечы, без лішніх «высокіх слоў», як для школьнага задання.

Раніцай зімою двор спіць ціха, быццам укрыты пухкай коўдрай. Снег скрыпіць пад нагамі, і гэты скрып нібы будзільнік для ўсяго навокал. Неба спачатку шэра-блакітнае, без фарбаў, бы белы ліст перад першым штрыхом алоўка. Але вось на даляглядзе з’яўляецца тонкая, цёплая палоска — ружова-аранжавая, як край шаліка, што выглядае з-пад каўняра.

Мароз падкусвае шчокі, дыханне становіцца бачным воблачкам і хутка знікае ў прасторы. Голас вароны, што села на старую бярозу, чутны асабліва далёка — мабыць таму, што навокал няма ні ветру, ні чалавечай мітусні. Снег на дрэвах блішчыць дробнымі іскрамі, і здаецца, што хтосьці ноччу абсыпаў галіны цукровай пудрай.

Сонца падымаецца вельмі асьцярожна, нібы не хоча патрывожыць гэтае маўчанне. Спярша яно толькі асвятляе абрыўкі хмар, і яны становяцца персікавымі, пасля — залатымі. Цень ад плота падоўжаны і строгі, як лінейка ў школьным дзённіку. З кожнай хвілінай святла больш, і навакольныя фарбы ажываюць: блакітны снег бярэ крыху фіялетавасці, коркі на дрэвах робяцца цямнейшыя, а вокны хаты праз дарогу ўспыхваюць бурштынавымі агеньчыкамі.

Зімовы ўзыход — не пра спякоту і не пра шум. Гэта пра чысціню і спакой. У гэтым святле добра думаць пра новы дзень: што трэба паспець, каго абавязкова ўбачыць, каму напісаць. Сонца не грэе моцна, але яго прысутнасць дадае ўпэўненасці, што нават у самую халодную пару ёсць месца цеплыні — хай сабе і ўнутранай.

Калі сонца нарэшце падымаецца над дахамі, снег пачынае святліць так, што хочацца прыжмурыцца. На сцежцы застаюцца свежыя сляды — мае і маленькія птушыныя, што перакрыжоўваюцца, як радкі ў сшытку. І ў гэты момант разумееш: зімовы ўзыход — гэта кароткая казка, якая штодня паўтараецца, але ніколі не бывае аднолькавай. Ён вучыць заўважаць дробязі, цаніць цішыню і дзякаваць за новы пачатак, які прыходзіць разам з першым промнем.