Што здарылося з больбобами у аповеду пра бульбобау?​

У аповесці «Прыгоды Бульбобаў» Паўла Місько расказваецца пра двух маленькіх шчанюкоў — Бульку і Боба, якіх разам называюць Бульбобамі.

Булька і Боб нарадзіліся ў вёсцы ў сабакі Пальмы. Яны жылі ў двары дзеда Антона і бабы Ганны. Шчанюкоў вельмі любілі два браты-блізняты — Толя і Коля. Толя выбраў сабе Бульку, а Коля — Боба.

Спачатку Бульбобы пазнавалі навакольны свет, гулялі, знаёміліся з іншымі жывёламі і траплялі ў розныя смешныя і небяспечныя сітуацыі. Іх мама Пальма вучыла іх быць смелымі, разумнымі і вернымі людзям.

Аднойчы Толя і Коля захварэлі, і бацька вырашыў забраць іх у горад. Хлопчыкі ўгаварылі яго ўзяць з сабой Бульку і Боба. Але ў горадзе шчанюкам было нялёгка. Яны не прывыклі да жыцця ў кватэры, а маці хлопчыкаў, цётка Каця, была незадаволеная іх паводзінамі. Аднойчы Бульбобы нават пагрызлі яе туфлі.

Шчанюкі таксама пабывалі на выстаўцы сабак, дзе ўбачылі шмат прыгожых пародзістых жывёл. Аднак яны зразумелі, што галоўнае для сабакі — не прыгожая знешнасць і медалі, а вернасць і карысць, якую яна прыносіць чалавеку.

У канцы аповесці Бульбобы вярнуліся ў родную вёску да сваёй мамы Пальмы. Яны былі вельмі шчаслівыя, бо сумавалі па ёй і па свабодным вясковым жыцці.

Пасля ўсіх прыгод Булька і Боб сталі разумнейшымі і зразумелі, што хочуць вырасці добрымі, моцнымі сабакамі, якія будуць дапамагаць людзям.

Галоўная думка твора: трэба быць добрым, смелым, верным сябрам і прыносіць карысць іншым. Важна не тое, які ты знешне, а тое, якія добрыя справы ты робіш.